تصمیم بگیرید که قطعه حفظ شده قرار است به چه سؤالی پاسخ دهد
بیان کنید که آیا قطعه یک مرجع هویت مادی است، یک نمونه نقص مشاهده شده، یک مقایسه برای یک مسئله پوشاک یا یک نمونه درخواست شده برای ارزیابی فنی. این اهداف می تواند به محدوده های مواد مختلفی نیاز داشته باشد. قبل از انتخاب یک قراضه مناسب، از طرف فنی مربوطه بپرسید که چه چیزی مناسب است. یک قطعه کوچک ممکن است یک علامت قابل مشاهده را حفظ کند اما برای ارزیابی دیگر کافی نیست. هدف را با سوابق نگه دارید تا بازبینی کننده بعدی یک مرجع محدود را با یک نمونه آزمایشی کاملاً نماینده اشتباه نگیرد.
مرحله ای را که قطعه در آن نگه داشته شد و قبل از آن نقطه چه اتفاقی افتاد را مشخص کنید. یک برش اتاق برش ممکن است تاریخچه آماده سازی متفاوتی را از یک مرجع دریافتی یا یک قطعه برداشته شده از یک روکش تمام شده نشان دهد. این تفاوت ها را به جای اینکه هر قطعه را با همان نام پارچه به عنوان قابل تعویض در نظر بگیرید، ثبت کنید. این به خریدار کمک می کند تا شواهد بعدی صحیح را درخواست کند و از شروع ارزیابی با نمونه ای که رابطه آن با شکایت اصلی نامشخص است یا دامنه آن نمی تواند به سؤال مورد نظر پاسخ دهد، جلوگیری می کند.
رول پارچه، محل و هویت جهت را حفظ کنید
قطعه را با مرجع پارچه، رنگ، رول پارچه یا شناسه نمونه و محل منبع شناخته شده وصل کنید. جهت صورت و طول را در صورت لزوم یادداشت کنید و یک نمای کلی مناسب داشته باشید که ارتباط آن را با ماده یا لباس اصلی نشان دهد. از ترتیب شناسایی استفاده کنید که مشخصه مورد ارزیابی را پنهان نکند. سیستم دقیق میتواند فرآیند کارخانه را دنبال کند، اما پیوند باید از انتقال بین دریافت، برش، کیفیت و بازبین خارجی زنده بماند. برچسب خاکستری پشمی به ندرت برای یک مقایسه خاص کافی است.
اگر مکان یا جهت نامشخص است، به جای اختراع بازسازی، آن حد را صریحاً ثبت کنید. هرگونه نقص نزدیک یا رابطه با پنل لباس را در جایی که برای سؤال مهم است قابل مشاهده نگه دارید. یک قطعه از یک منطقه نباید به طور خودکار برای توصیف کل عرض یا رول پارچه استفاده شود. سابقه هویت اجازه می دهد تا یک مشاهده بعدی در زمینه قرار گیرد و به تشخیص یک یافته محلی از یک ادعای گسترده تر کمک می کند که به نمونه گیری یا بازرسی دیگری نیاز دارد.
شرایط اولیه و آماده سازی بعدی را قابل تشخیص نگه دارید
سابقه درمان شناخته شده را حفظ کنید: وضعیت ورودی، برش، اتو کردن لباس، تمیز کردن، آزمایش یا مرحله شناسایی دیگر. در صورت وجود مقایسه اصلی مناسب، آن را از یک قطعه ارزیابی شده یا تغییر یافته متمایز نگه دارید. قبل از اینکه بازبین به شواهد مورد نیاز توصیه کند، تنها نمونه موجود را به طور مکرر مسواک نزنید، برش ندهید، خیس نکنید و یا به شکل دیگری تغییر ندهید. یک تغییر ممکن است ویژگی تحت بررسی را حذف کند یا ویژگی دیگری را معرفی کند. مشاهده اصلی را حفظ کنید و هر کار مجاز را با هدف و دامنه آن ثبت کنید.
از طرف فنی مربوطه در مورد جابجایی، بسته بندی و نگهداری نمونه مناسب با ارزیابی واقعی سوال کنید. این راهنما یک روش نگهداری یا مدت نگهداری را برای هر ماده، ادعا یا روش آزمایشگاهی تعیین نمی کند. توصیه های مسئول را با سوابق شواهد نگه دارید. اگر قطعات بین داوران تقسیم شد، رابطه آنها و هر گونه تفاوت آماده سازی را مشخص کنید. مقایسه بعدی باید نشان دهد که هر قطعه چه چیزی را نشان می دهد، به جای اینکه دلالت بر این داشته باشد که یک نتیجه از یک قسمت متفاوت به طور خودکار مواد اصلی دست نخورده را توصیف می کند.
هنگامی که سؤال شامل تغییر فرآیند است، از شواهد زوجی استفاده کنید
در صورت مناسب و در دسترس بودن، یک مرجع اصلی شناسایی شده را با قطعه یا لباسی که مشاهدات بعدی را نشان می دهد، متصل کنید. توالی فرآیند شناخته شده بین آنها و هر گونه تفاوت در مکان منبع یا هویت ماده را ثبت کنید. از تیم فنی بپرسید که آیا مقایسه می تواند به سوال پیشنهادی پاسخ دهد یا خیر. یک نسخه اصلی حفظ شده می تواند به تعیین محل تغییر در تاریخچه شناخته شده کمک کند، اما به طور خودکار ثابت نمی کند که کدام عملیات باعث آن شده است. مشاهدات و توضیحات پیشنهادی را در طول رکورد جدا نگه دارید.
اگر دو قطعه یک زنجیره هویت قابل اعتماد مشترک ندارند، این محدودیت را حفظ کنید. یک نمونه بصری مشابه از رول پارچه ای دیگر ممکن است به عنوان یک پیشنهاد متفاوت بدون کنترل درمان نشده برای قطعه آسیب دیده مفید باشد. صرفاً به این دلیل که توضیحات فیبر مطابقت دارد، آن را به عنوان یک ماده اولیه برچسب نزنید. یک مقایسه قوی در مورد ورودی های مشترک و متفاوت صریح است. این به بازبین اجازه می دهد تا قبل از نتیجه گیری مورد نظر قضاوت کند که آیا نمونه دیگری، سابقه فرآیند یا ارزیابی لباس مورد نیاز است یا خیر.
روی علامت فرضی اتو کردن لباس با ارجاعات حفظ شده کار کنید
یک پانل کت فرضی با علامت قابل مشاهده پس از مرحله ساخت مشخص شده را تصور کنید. این تیم دارای یک برش برش ثابت و دارای برچسب و پانل آسیبدیده است که هر کدام به یک رول پارچه متصل هستند اما تاریخچه واقعی آنها ثبت شده است. این جفت می تواند از یک تحقیق متمرکز در مورد مواد و تغییرات مشاهده شده پشتیبانی کند. این به طور مستقل علت علامت را ثابت نمی کند، و بریدگی لزوماً نشان دهنده هر ناحیه از رول پارچه یا هر شرایطی نیست که لباس کامل تجربه می کند.
فرض کنید یک قطعه شل دیگر بدون شناسه رول پارچه ای وارد شده و تمیزتر به نظر برسد. آن را به عنوان یک مقایسه تأیید نشده نگه دارید تا هویت و تاریخچه آن مشخص شود. از آن برای پاک کردن شکایت استفاده نکنید. از تیم فنی بپرسید که چه شواهدی می تواند احتمالات باقی مانده را متمایز کند. مثال فرضی است و هیچ نتیجه آزمایش کارخانه ای را ارائه نمی دهد. این نشان میدهد که چرا شواهد اصلی برچسبگذاری شده، تاریخچه فرآیند و مشاهدات پوشاک با محدوده، مفیدتر از مجموعهای از ضایعات ناشناس هستند که پس از اینکه بازسازی مشکل قبلاً مشکل شده است، انتخاب شدهاند.
نمونه را با درخواست ارزیابی فنی مطابقت دهید
سؤال دقیق، هویت مواد، آماده سازی شناخته شده و هر قطعه مقایسه مربوطه را در اختیار آزمایشگاه یا بازبین قرار دهید. قبل از ارسال مواد، در مورد مناسب بودن نمونه و محدوده مورد نیاز سوال کنید. یک نمونه نقص قابل مشاهده و یک نمونه برای یک ویژگی اندازه گیری شده ممکن است به انتخاب متفاوتی نیاز داشته باشد. درخواست و گزارش حاصل را با هم نگه دارید، از جمله هر محدودیتی که توسط بازبینی کننده ذکر شده است. نتیجه آزمایش باید به موادی که واقعاً ارزیابی شده است اشاره کند، نه اینکه به یک گواهی عمومی برای همه برشها یا هر رول پارچهای با نام محصول مشابه تبدیل شود.
هنگامی که نمونه خیلی کوچک، تغییر یافته یا ناقص شناسایی شد، آن محدودیت را حفظ کنید و قدم بعدی مناسب را بخواهید. با گسترده تر کردن عبارت در خلاصه نهایی، محدودیت را پنهان نکنید. خریدار همچنان ممکن است مشاهدات مفیدی را در یک محدوده محدود به دست آورد، در حالی که تصمیم دیگری باز است. تمایز را قابل مشاهده نگه دارید تا تیم های تولیدی و تجاری بفهمند شواهد از چه چیزی پشتیبانی می کنند. این امر از تبدیل یک قطعه راحت نگهدارنده به یک جایگزین گمراه کننده برای نمونه برداری مناسب، بازرسی یا ارزیابی کامل لباس جلوگیری می کند.
انتقال و بازیابی شواهد را از طریق پروژه حفظ کنید
ثبت کنید که چه کسی قطعه، شناسه آن، تاریخ انتقال یا رویدادهای مربوط به فرآیند پروژه و محل رکوردهای دیجیتال مرتبط را در اختیار دارد. برچسب فیزیکی را با عکس ها و گزارش ها مرتبط نگه دارید. اگر بخشی در طول ارزیابی مصرف شد، آن وضعیت را ثبت کنید و اطلاعات مرجع موجود را حفظ کنید. هدف یک زنجیره بازیابی عملی است، نه ادعایی مبنی بر اینکه پروژه استاندارد شواهد قانونی خاصی را برآورده کرده است. یکی دیگر از اعضای تیم باید بتواند مطالبی را که از یک تصمیم حمایت می کند بدون اتکا به حافظه یک نفر پیدا کند.
هنگامی که یک ویرایش جدید تأیید می شود، به جای برچسب زدن مجدد قطعه قدیمی، رابطه بین مراجع قبلی و فعلی را حفظ کنید. مشخص کنید که کدام نمونه از مواد فعلی پذیرفته شده و کدام شواهد تاریخی یا متاثر است. برای سفارشات تکراری، مرجع واقعی حفظ شده و پیشنهاد فعلی را در محدوده مناسب مقایسه کنید. مجموعه ای از نمونه ها به خوبی سازماندهی شده از بحث های تغییر دقیق پشتیبانی می کند. یک جعبه بدون برچسب از برش های ظاهرا مشابه می تواند اعتماد به نفس کاذب ایجاد کند و در عین حال تفاوت های مواد و فرآیندهای مهم را پنهان کند.
قبل از تشدید بررسی کیفیت، یک درخواست شواهد آماده کنید
هویت رول پارچه و پارچه، موضوع مشاهده شده، مکان، اولین مرحله ثبت شده و هدف مقایسه درخواستی را شامل شود. بیان کنید که چه قطعات فیزیکی وجود دارد، چه اتفاقی برای آنها افتاده است و کدام شکاف های هویتی باقی مانده است. از مسیر تامین کننده رسمی سوابق مواد مربوطه و طرف فنی مناسب برای مشاوره نمونه بخواهید. درخواست را بر تصمیم بعدی متمرکز کنید تا اینکه از یک بریدگی ناشناس برای اثبات یک دلیل کلی، وضعیت حمل و نقل یا ادعای عملکرد لباس بخواهید.
از الگوی بازرسی و ردیاب تأیید برای اتصال مشاهدات اصلی، قطعات حفظ شده، گزارش ها و تصمیمات محدوده استفاده کنید. هنگام تحویل سفارش، شناسایی کنید که چه کسی مراجع مربوطه را حفظ خواهد کرد و تغییرات بعدی چگونه از طریق فرآیند پروژه ثبت خواهد شد. نتیجه مفید یک زنجیره شواهد است که بازبین دیگری می تواند آن را دنبال کند: یک قطعه شناخته شده، یک تاریخچه واقعی، یک سوال تعریف شده و یک نتیجه در محدوده آن. این امر بدون تظاهر به اینکه یک ضایعات کوچک باقی مانده یک رکورد کامل از کل تحویل است، حل و فصل سوالات مربوط به مواد و پوشاک را آسان تر می کند.
تصمیم بعدی را آماده کنید
| ورودی | تصمیم گیری | ثبت برای نگهداری |
|---|---|---|
| هدف | قطعه باید به چه سوالی پاسخ دهد؟ | درخواست بازبینی تعریف شده و توصیه مناسب بودن نمونه |
| هویت | آیا می توان قطعه را به رول پارچه، مکان و جهت مرتبط کرد؟ | شناسه فیزیکی و سابقه نمای کلی مطابق |
| تاریخچه | آیا شرایط اصلی و تغییر یافته قابل تشخیص هستند؟ | آماده سازی و ترتیب فرآیند مربوطه |
| دامنه | آیا نتیجه در نمونه ارزیابی شده باقی می ماند؟ | گزارش کامل و محدودیت های اعلام شده |
| بازیابی | آیا داور دیگری می تواند شواهد را پیدا کند؟ | دارنده، مکان، نقل و انتقالات و وضعیت مرجع فعلی |
سوالات این مرحله
آیا یک برش می تواند کیفیت تحویل پارچه پشمی کامل را ثابت کند؟
دامنه آن به هویت، مکان، انتخاب و سوال مورد ارزیابی بستگی دارد. یک قطعه کوچک می تواند شواهد مفیدی را بدون نمایش هر رول پارچه یا ویژگی مواد حفظ کند. از طرف فنی مناسب بپرسید که چه مبنای نمونه برداری یا بازرسی برای تصمیم گیری گسترده تر مورد نیاز است.
با یک تکه پارچه پشمی نگهدارنده چه چیزی باید ثبت شود؟
آن را به مواد، رنگ، رول یا نمونه پارچه، مکان شناخته شده، چهره، جهت و تاریخچه پردازش مرتبط کنید. هدف و هرگونه عدم قطعیت را بیان کنید. از ترتیب شناسایی استفاده کنید که به قطعه متصل می ماند بدون اینکه مشخصه ای را که داور باید ارزیابی کند پنهان کند.
آیا یک نمونه مشابه ناشناس یک کنترل درمان نشده است؟
آن رابطه را فرض نکنید. قبل از توصیف آن به عنوان مقایسه اصلی، هویت و تاریخ مادی واقعی را مشخص کنید. ممکن است همچنان به عنوان پیشنهاد دیگری مفید باشد، اما ظاهر مشابه یا توصیف الیاف نساجی ثابت نمی کند که با شرایط شروع قطعه آسیب دیده مشترک است.
آیا یک برش علامت گذاری شده باید قبل از ارسال آن برای بررسی پاک شود؟
مشاهده اصلی را حفظ کنید و از بازبینی کننده مربوطه بپرسید که چه نمونه ای مناسب است. تمیز کردن یا تغییر دیگری می تواند شواهد را تغییر دهد. هرگونه آماده سازی مجاز را ضبط کنید و قطعات اصلی و تغییر یافته را قابل تشخیص نگه دارید تا ارزیابی بعدی بتواند تاریخچه واقعی آنها را توضیح دهد.
برش های پارچه چقدر باید حفظ شود؟
پروژه مربوطه، فنی و هرگونه الزامات حرفه ای قابل اجرا را با طرف های مسئول به توافق برسانید. این راهنما هیچ دوره نگهداری جهانی را ایجاد نمی کند. هدف، دارنده، مکان و وضعیت را ثبت کنید تا مرجع برای تصمیماتی که پروژه به آن نیاز دارد قابل بازیابی باشد.